Een stand van zaken...
woensdag 23 juli 2008
dinsdag 8 juli 2008
Anti- racistische peutertuin
U denkt dat de politieke correctheid op zijn hoogtepunt is en weldra wel wat zal afkoelen?
Lees dan dit verhaal over een drukkingsgroep die "racistische" peuters vanaf drie jaar wil gaan bijscholen. Voorlopig nog niet bij ons, maar ge ziet hoe ver sommigen willen gaan.
Engelstalige versie.
Nederlandstalige versie. (Vertaald met Google, u kan desgewenst verbeteringen aanbevelen)
Lees dan dit verhaal over een drukkingsgroep die "racistische" peuters vanaf drie jaar wil gaan bijscholen. Voorlopig nog niet bij ons, maar ge ziet hoe ver sommigen willen gaan.
Engelstalige versie.
Nederlandstalige versie. (Vertaald met Google, u kan desgewenst verbeteringen aanbevelen)
vrijdag 20 juni 2008
Leugenaar
Paul Goosens in De Morgen van 14/06/08:
“Ierland telt iets meer dan 4 miljoen inwoners en dat is niet eens 1 procent van de hele EU-bevolking, goed voor 495 miljoen. (...) Een lidstaat, ongeacht of hij 80,4 of een half miljoen inwoners telt, kan een Europees verdrag kelderen. Zelfs als 99 procent van de Europese bevolking het tegendeel beslist” (De Morgen, 12-06-08). En opnieuw: “Ierland telt iets meer dan 4 miljoen inwoners. Het is niet eens 1 procent van de Europese bevolking, maar ze kunnen wel 490 miljoen Europeanen afblokken”.
Ik zou zeggen: "Een steekproef bij 4 miljoen Europeanen wees uit dat 53% van de Europeanen tegen dat verdrag is."
Men zou kunnen zeggen dat naar schatting 262 van de 490 miljoen tegen dat verdrag is.
Natuurlijk is dit nogal kort door de bocht. Maar als men het nauwkeuriger wil weten, dat men dan een grotere steekproef organiseert.
“Ierland telt iets meer dan 4 miljoen inwoners en dat is niet eens 1 procent van de hele EU-bevolking, goed voor 495 miljoen. (...) Een lidstaat, ongeacht of hij 80,4 of een half miljoen inwoners telt, kan een Europees verdrag kelderen. Zelfs als 99 procent van de Europese bevolking het tegendeel beslist” (De Morgen, 12-06-08). En opnieuw: “Ierland telt iets meer dan 4 miljoen inwoners. Het is niet eens 1 procent van de Europese bevolking, maar ze kunnen wel 490 miljoen Europeanen afblokken”.
Ik zou zeggen: "Een steekproef bij 4 miljoen Europeanen wees uit dat 53% van de Europeanen tegen dat verdrag is."
Men zou kunnen zeggen dat naar schatting 262 van de 490 miljoen tegen dat verdrag is.
Natuurlijk is dit nogal kort door de bocht. Maar als men het nauwkeuriger wil weten, dat men dan een grotere steekproef organiseert.
Untermenschen
In Engeland blijkt er een nieuwe onderklasse te bestaan. Blanke tieners blijken nogal wat minder kans te hebben om universitaire studies aan te vatten.
Percentage van de tieners die aan universitaire studies beginnen:
Indisch: 66%
Chinees: 65%
Zwart Afrikaans: 43%
Blank: 23%
Hoe zou dat in Vlaanderen zijn?
Bronnen: Brussels Journal, Times.
Percentage van de tieners die aan universitaire studies beginnen:
Indisch: 66%
Chinees: 65%
Zwart Afrikaans: 43%
Blank: 23%
Hoe zou dat in Vlaanderen zijn?
Bronnen: Brussels Journal, Times.
maandag 12 mei 2008
zondag 11 mei 2008
Leiderschap tonen
Leterme moet meer leiderschap tonen. Hij heeft zijn partij niet in de hand. Hij mist "staatsmanschap". Lees: Hij moet zijn kiezers verloochenen en de Vlaamse zaak verkopen.
Waarom zegt men zoiets nooit over Di Rupo? Of Reynders? Of enig ander Franstalig politicus? Waarom worden zij nooit aangezet tot "staatsmanschap"?
Omdat men wéét dat zij hun kiezers niet verloochenen. Omdat men weet dat zij op één lijn staan als de Franstalige belangen in het geding zijn.
Omdat zij leider zijn én (Waals) staatsman.
Waarom dan wel over Leterme? Omdat men weet dat hij vroeg of laat zal toegeven. (Of ten minste, men denkt het te weten).
Waarom zegt men zoiets nooit over Di Rupo? Of Reynders? Of enig ander Franstalig politicus? Waarom worden zij nooit aangezet tot "staatsmanschap"?
Omdat men wéét dat zij hun kiezers niet verloochenen. Omdat men weet dat zij op één lijn staan als de Franstalige belangen in het geding zijn.
Omdat zij leider zijn én (Waals) staatsman.
Waarom dan wel over Leterme? Omdat men weet dat hij vroeg of laat zal toegeven. (Of ten minste, men denkt het te weten).
zaterdag 10 mei 2008
De aangekondigde nachtmerrie van Durban II - Caroline Fourest
De illusie van een wereldwijde consensus over de universaliteit van de mensenrechten staat op het punt te vervliegen. Men moet maar kijken naar de wijze waarop sommige VN-conferenties van hun doel afgeleid worden en de ontsporing waaraan de Raad van de Mensenrechten vandaag ten prooi is gevallen. De verontrustende wending die werd ingeslagen door de conferentie van Durban tegen het racisme in het begin van september 2001 was nog maar een symptoom. Intussen is het kwaad beduidend erger geworden. De vrijheidsdodende staten hebben de kwestie 11 september gebruikt om de VN in de richting van een gedifferentieerde visie van te mensenrechten te stuwen. Onder het mom van de strijd tegen het (reële) risico van de veralgemening dat alle moslims terroristen zijn, zijn zij erin geslaagd hun definitie van de term 'islamofobie' aan het VN jargon op te dringen. In tegenstelling met de uitdrukking 'antimoslim-racisme' dat duidelijk doelt op het racisme tegen individuen, betekent het woord 'islamofobie’ de fobie of angst voor de islam waardoor men nu ieder kritisch woord over de godsdienst of het integrisme als een vorm van racisme bestempelt.
De moslimlanden verenigd in de Organisatie van de Islamitische Conferentie maken daarvan nu gebruik om hun vredesberovende politieken in naam van een 'islamitische' visie op de mensenrechten aan elke sanctionering te onttrekken. Deze maskerade ware onmogelijk zonder de steun van landen zoals China, Rusland, Cuba en Venezuela, die alle belang hebben bij het verwerpen van een ‘westerse’ visie op de mensenrechten. Tussen de lafheid over Soedan, het stopzetten van de enquêtes over de inbreuken op de mensenrechten in Cuba en Wit-Rusland, het Tibetaanse taboe, de impasse over Birma en de verontrustende desinteresse (moslimlanden incluis) voor de Tsjetsjeense kwestie, behaalde het eenheidsfront tegen de universaliteit van de mensenrechten zijn grootste overwinning met het verwijderen van de verslaggever over 'het racisme en de daarmee verbonden onverdraagzaamheid', Maurice Glélé-Ahanhanzo uit Benin. Hij heeft het gewaagd te rapporteren over de opkomst van het religieus extremisme en het naar de koran verwijzend anti-joods racisme.
In 2003 werd die man tijdens het Libisch voorzitterschap vervangen door een veel gedweeër verslaggever de Senegalees Doudou Diène. Onder het mom te strijden tegen 'islamofobie, christianofobie en antisemitisme' heeft de nieuwe verslaggever racisme en zelfs antisemitisme geherdefinieerd als een vorm van 'laster tegen de religies'. Daarmee kan hij nu het 'radicaal laïcisme' inzonderheid de Franse elites, beschuldigen van de verantwoordelijkheid op wereldniveau voor de intolerantie. Zijn verslagen blijven maar verwonderen. Men vindt er geen woord over het hatelijk seksistisch en homofoob discours van sommige predikers, noch over de Arabische kranten die de zwarten bestempelen als overstelpende insecten, een oorverdovende stilte over het lot van de minderheden in China, geen enkel detail over de christelijke minderheden in moslimlanden, ja zelfs niet over de discriminering van sjiieten in soennitische landen. Daartegenover staan bladzijde na bladzijden uitwijdingen over het 'stigmatiseren van de burka' of de publicatie van de twaalf Deense Mohammed cartoons, allemaal aanslagen op de 'godsdienstvrijheid' en dit waar er reeds een verslaggeefster bezig is met het thema 'godsdienstvrijheid'. Komt nog daarbij dat de verslaggever belast met de 'bescherming van de vrijheid van mening en meningsuiting', een man met een heel wat meer uitgewogen kijk op de cartoonaffaire, intussen aan de tand zou worden gevoeld.
De meest vrijheidsvijandige landen hebben het verschijnen van de film Fitna gretig aangegrepen om de opdracht van die verslaggever te herdefiniëren in de zin dat het er niet zozeer op aankomt inbreuken op de persvrijheid (bijvoorbeeld in Rusland en Tunesië) te detecteren, dan wel op heksenjacht te gaan naar alle mogelijke 'misbruiken' begaan in naam van de vrije meningsuiting. Met een ongeziene goocheltoer zijn de belagers van mensenrechten en persvrijheid geslaagd in het muteren van de VN in een grotesk tribunaal waar de aangeklaagden nu in de rechterstoel zetelen. De Commissie waar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens nochtans werd geboren, was ondermeer sedert het Libische voorzitterschap in 2003 al sterk gediscrediteerd. De Raad voor de Mensenrechten - die sedert 2006 in haar plaats is gekomen - was geacht opnieuw orde op zaken te stellen. Maar door het systeem van de regionale quota's en de blokkeringstemming hebben de meest repressieve staten het leeuwenaandeel naar zich getrokken.
Zo heeft de Organisatie van de landen van de Islamitische Conferentie met 17 van haar leden een derde van de zetels kunnen inpalmen. Vanaf de eerste plenaire zitting heeft de Iranese minister van buitenlandse zaken de 'strijd tegen de smaad tegen de religies, inzonderheid tegen de goddelijke boodschap van de islam en het doen stopzetten van zijn beschimpen’ als prioriteit op de agenda doen plaatsen. De conferentie Durban II is gepland voor 2009, met Libië als voorzitter en Iran als ondervoorzitter van het voorbereidende comité. De Libische voorzitster heeft de werkzaamheden geopend: 'In naam van Allah de barmhartige', wat reeds een en ander laat vermoeden voor wat het op Durban II kan worden. Terwijl Canada resoluut de alarmklok heeft geluid, geeft de Europese unie braafjes de voorkeur aan een gewone opvolgingssamenkomst. Jean-Claude Buhrer, sedert 1970 journalist bij de VN en coauteur met Claude B. Levenson van het boek De VN tegen de mensenrechten (Mille et Une Nuits, 2003) is heel wat pessimistischer: 'De verbetenheid om de Raad van zijn objectieven af te wenden is zo hevig dat ernstige vragen stellen over de toekomst van dit orgaan noodzakelijk worden. Hij is immers volop bezig de principes die hij geacht wordt te bevorderen volledig van hun substantie te ontdoen’.
Caroline Fourest
Dit artikel verscheen in ‘Le Monde' van 25 april 2008 en werd overgenomen in 'ProChoix News' van 29 april 2008
Vertaling door Erik Willaert
Overgenomen van liberales.be
De moslimlanden verenigd in de Organisatie van de Islamitische Conferentie maken daarvan nu gebruik om hun vredesberovende politieken in naam van een 'islamitische' visie op de mensenrechten aan elke sanctionering te onttrekken. Deze maskerade ware onmogelijk zonder de steun van landen zoals China, Rusland, Cuba en Venezuela, die alle belang hebben bij het verwerpen van een ‘westerse’ visie op de mensenrechten. Tussen de lafheid over Soedan, het stopzetten van de enquêtes over de inbreuken op de mensenrechten in Cuba en Wit-Rusland, het Tibetaanse taboe, de impasse over Birma en de verontrustende desinteresse (moslimlanden incluis) voor de Tsjetsjeense kwestie, behaalde het eenheidsfront tegen de universaliteit van de mensenrechten zijn grootste overwinning met het verwijderen van de verslaggever over 'het racisme en de daarmee verbonden onverdraagzaamheid', Maurice Glélé-Ahanhanzo uit Benin. Hij heeft het gewaagd te rapporteren over de opkomst van het religieus extremisme en het naar de koran verwijzend anti-joods racisme.
In 2003 werd die man tijdens het Libisch voorzitterschap vervangen door een veel gedweeër verslaggever de Senegalees Doudou Diène. Onder het mom te strijden tegen 'islamofobie, christianofobie en antisemitisme' heeft de nieuwe verslaggever racisme en zelfs antisemitisme geherdefinieerd als een vorm van 'laster tegen de religies'. Daarmee kan hij nu het 'radicaal laïcisme' inzonderheid de Franse elites, beschuldigen van de verantwoordelijkheid op wereldniveau voor de intolerantie. Zijn verslagen blijven maar verwonderen. Men vindt er geen woord over het hatelijk seksistisch en homofoob discours van sommige predikers, noch over de Arabische kranten die de zwarten bestempelen als overstelpende insecten, een oorverdovende stilte over het lot van de minderheden in China, geen enkel detail over de christelijke minderheden in moslimlanden, ja zelfs niet over de discriminering van sjiieten in soennitische landen. Daartegenover staan bladzijde na bladzijden uitwijdingen over het 'stigmatiseren van de burka' of de publicatie van de twaalf Deense Mohammed cartoons, allemaal aanslagen op de 'godsdienstvrijheid' en dit waar er reeds een verslaggeefster bezig is met het thema 'godsdienstvrijheid'. Komt nog daarbij dat de verslaggever belast met de 'bescherming van de vrijheid van mening en meningsuiting', een man met een heel wat meer uitgewogen kijk op de cartoonaffaire, intussen aan de tand zou worden gevoeld.
De meest vrijheidsvijandige landen hebben het verschijnen van de film Fitna gretig aangegrepen om de opdracht van die verslaggever te herdefiniëren in de zin dat het er niet zozeer op aankomt inbreuken op de persvrijheid (bijvoorbeeld in Rusland en Tunesië) te detecteren, dan wel op heksenjacht te gaan naar alle mogelijke 'misbruiken' begaan in naam van de vrije meningsuiting. Met een ongeziene goocheltoer zijn de belagers van mensenrechten en persvrijheid geslaagd in het muteren van de VN in een grotesk tribunaal waar de aangeklaagden nu in de rechterstoel zetelen. De Commissie waar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens nochtans werd geboren, was ondermeer sedert het Libische voorzitterschap in 2003 al sterk gediscrediteerd. De Raad voor de Mensenrechten - die sedert 2006 in haar plaats is gekomen - was geacht opnieuw orde op zaken te stellen. Maar door het systeem van de regionale quota's en de blokkeringstemming hebben de meest repressieve staten het leeuwenaandeel naar zich getrokken.
Zo heeft de Organisatie van de landen van de Islamitische Conferentie met 17 van haar leden een derde van de zetels kunnen inpalmen. Vanaf de eerste plenaire zitting heeft de Iranese minister van buitenlandse zaken de 'strijd tegen de smaad tegen de religies, inzonderheid tegen de goddelijke boodschap van de islam en het doen stopzetten van zijn beschimpen’ als prioriteit op de agenda doen plaatsen. De conferentie Durban II is gepland voor 2009, met Libië als voorzitter en Iran als ondervoorzitter van het voorbereidende comité. De Libische voorzitster heeft de werkzaamheden geopend: 'In naam van Allah de barmhartige', wat reeds een en ander laat vermoeden voor wat het op Durban II kan worden. Terwijl Canada resoluut de alarmklok heeft geluid, geeft de Europese unie braafjes de voorkeur aan een gewone opvolgingssamenkomst. Jean-Claude Buhrer, sedert 1970 journalist bij de VN en coauteur met Claude B. Levenson van het boek De VN tegen de mensenrechten (Mille et Une Nuits, 2003) is heel wat pessimistischer: 'De verbetenheid om de Raad van zijn objectieven af te wenden is zo hevig dat ernstige vragen stellen over de toekomst van dit orgaan noodzakelijk worden. Hij is immers volop bezig de principes die hij geacht wordt te bevorderen volledig van hun substantie te ontdoen’.
Caroline Fourest
Dit artikel verscheen in ‘Le Monde' van 25 april 2008 en werd overgenomen in 'ProChoix News' van 29 april 2008
Vertaling door Erik Willaert
Overgenomen van liberales.be
Abonneren op:
Posts (Atom)
