De illusie van een wereldwijde consensus over de universaliteit van de mensenrechten staat op het punt te vervliegen. Men moet maar kijken naar de wijze waarop sommige VN-conferenties van hun doel afgeleid worden en de ontsporing waaraan de Raad van de Mensenrechten vandaag ten prooi is gevallen. De verontrustende wending die werd ingeslagen door de conferentie van Durban tegen het racisme in het begin van september 2001 was nog maar een symptoom. Intussen is het kwaad beduidend erger geworden. De vrijheidsdodende staten hebben de kwestie 11 september gebruikt om de VN in de richting van een gedifferentieerde visie van te mensenrechten te stuwen. Onder het mom van de strijd tegen het (reële) risico van de veralgemening dat alle moslims terroristen zijn, zijn zij erin geslaagd hun definitie van de term 'islamofobie' aan het VN jargon op te dringen. In tegenstelling met de uitdrukking 'antimoslim-racisme' dat duidelijk doelt op het racisme tegen individuen, betekent het woord 'islamofobie’ de fobie of angst voor de islam waardoor men nu ieder kritisch woord over de godsdienst of het integrisme als een vorm van racisme bestempelt.
De moslimlanden verenigd in de Organisatie van de Islamitische Conferentie maken daarvan nu gebruik om hun vredesberovende politieken in naam van een 'islamitische' visie op de mensenrechten aan elke sanctionering te onttrekken. Deze maskerade ware onmogelijk zonder de steun van landen zoals China, Rusland, Cuba en Venezuela, die alle belang hebben bij het verwerpen van een ‘westerse’ visie op de mensenrechten. Tussen de lafheid over Soedan, het stopzetten van de enquêtes over de inbreuken op de mensenrechten in Cuba en Wit-Rusland, het Tibetaanse taboe, de impasse over Birma en de verontrustende desinteresse (moslimlanden incluis) voor de Tsjetsjeense kwestie, behaalde het eenheidsfront tegen de universaliteit van de mensenrechten zijn grootste overwinning met het verwijderen van de verslaggever over 'het racisme en de daarmee verbonden onverdraagzaamheid', Maurice Glélé-Ahanhanzo uit Benin. Hij heeft het gewaagd te rapporteren over de opkomst van het religieus extremisme en het naar de koran verwijzend anti-joods racisme.
In 2003 werd die man tijdens het Libisch voorzitterschap vervangen door een veel gedweeër verslaggever de Senegalees Doudou Diène. Onder het mom te strijden tegen 'islamofobie, christianofobie en antisemitisme' heeft de nieuwe verslaggever racisme en zelfs antisemitisme geherdefinieerd als een vorm van 'laster tegen de religies'. Daarmee kan hij nu het 'radicaal laïcisme' inzonderheid de Franse elites, beschuldigen van de verantwoordelijkheid op wereldniveau voor de intolerantie. Zijn verslagen blijven maar verwonderen. Men vindt er geen woord over het hatelijk seksistisch en homofoob discours van sommige predikers, noch over de Arabische kranten die de zwarten bestempelen als overstelpende insecten, een oorverdovende stilte over het lot van de minderheden in China, geen enkel detail over de christelijke minderheden in moslimlanden, ja zelfs niet over de discriminering van sjiieten in soennitische landen. Daartegenover staan bladzijde na bladzijden uitwijdingen over het 'stigmatiseren van de burka' of de publicatie van de twaalf Deense Mohammed cartoons, allemaal aanslagen op de 'godsdienstvrijheid' en dit waar er reeds een verslaggeefster bezig is met het thema 'godsdienstvrijheid'. Komt nog daarbij dat de verslaggever belast met de 'bescherming van de vrijheid van mening en meningsuiting', een man met een heel wat meer uitgewogen kijk op de cartoonaffaire, intussen aan de tand zou worden gevoeld.
De meest vrijheidsvijandige landen hebben het verschijnen van de film Fitna gretig aangegrepen om de opdracht van die verslaggever te herdefiniëren in de zin dat het er niet zozeer op aankomt inbreuken op de persvrijheid (bijvoorbeeld in Rusland en Tunesië) te detecteren, dan wel op heksenjacht te gaan naar alle mogelijke 'misbruiken' begaan in naam van de vrije meningsuiting. Met een ongeziene goocheltoer zijn de belagers van mensenrechten en persvrijheid geslaagd in het muteren van de VN in een grotesk tribunaal waar de aangeklaagden nu in de rechterstoel zetelen. De Commissie waar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens nochtans werd geboren, was ondermeer sedert het Libische voorzitterschap in 2003 al sterk gediscrediteerd. De Raad voor de Mensenrechten - die sedert 2006 in haar plaats is gekomen - was geacht opnieuw orde op zaken te stellen. Maar door het systeem van de regionale quota's en de blokkeringstemming hebben de meest repressieve staten het leeuwenaandeel naar zich getrokken.
Zo heeft de Organisatie van de landen van de Islamitische Conferentie met 17 van haar leden een derde van de zetels kunnen inpalmen. Vanaf de eerste plenaire zitting heeft de Iranese minister van buitenlandse zaken de 'strijd tegen de smaad tegen de religies, inzonderheid tegen de goddelijke boodschap van de islam en het doen stopzetten van zijn beschimpen’ als prioriteit op de agenda doen plaatsen. De conferentie Durban II is gepland voor 2009, met Libië als voorzitter en Iran als ondervoorzitter van het voorbereidende comité. De Libische voorzitster heeft de werkzaamheden geopend: 'In naam van Allah de barmhartige', wat reeds een en ander laat vermoeden voor wat het op Durban II kan worden. Terwijl Canada resoluut de alarmklok heeft geluid, geeft de Europese unie braafjes de voorkeur aan een gewone opvolgingssamenkomst. Jean-Claude Buhrer, sedert 1970 journalist bij de VN en coauteur met Claude B. Levenson van het boek De VN tegen de mensenrechten (Mille et Une Nuits, 2003) is heel wat pessimistischer: 'De verbetenheid om de Raad van zijn objectieven af te wenden is zo hevig dat ernstige vragen stellen over de toekomst van dit orgaan noodzakelijk worden. Hij is immers volop bezig de principes die hij geacht wordt te bevorderen volledig van hun substantie te ontdoen’.
Caroline Fourest
Dit artikel verscheen in ‘Le Monde' van 25 april 2008 en werd overgenomen in 'ProChoix News' van 29 april 2008
Vertaling door Erik Willaert
Overgenomen van liberales.be
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten